“Het had zo moeten zijn”

Al jaren fietst Sejal mee met de Ride for the Roses. Omdat kanker iedereen raakt. Omdat samen trappen op de pedalen betekenis heeft. Omdat je iets kunt doen. Dat zij op een dag zelf onderdeel zou worden van het verhaal waarvoor ze al die jaren fietste, had ze nooit kunnen bedenken.

Een brief in de la 
In 2024 wordt Sejal vijftig. In februari valt de brief op de mat: de standaard oproep voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. Ze leest hem, legt hem in een la en denkt: nu even niet. Ze voelt zich goed. Fit. Gezond. Het leven loopt door. Tot mei. Haar moeder is op bezoek uit Engeland en samen maken ze een wandeling door Aalsmeer. Ze lopen langs de borstenbus. En daar, midden op straat, komt de gedachte terug. O ja, die afspraak. Haar moeder twijfelt geen seconde. “Kom,” zegt ze. “We gaan naar binnen.” 

Er blijkt een uitvaller te zijn. Omdat de oproep er al lag, mag Sejal direct terecht. Toeval, zou je zeggen. Maar zo voelt het later niet meer. 

“Dit overkomt mij toch niet?” 
Diezelfde week belt de huisarts. Voor iets anders, maar hij noemt ook de uitslag. Er zijn plekjes te zien. Of ze maandag naar het ziekenhuis in Amsterdam wil komen voor vervolgonderzoek. Het weekend blijft Sejal rustig. Ze gaat uit van het beste. Ze heeft twee zoons van zeventien en negentien. Ze sport. Werkt. Leeft. Dit overkomt mij niet, denkt ze. In diezelfde periode schrijft ze zich opnieuw in voor de Ride for the Roses. 

Maandag volgen scans en een biopt. Ook dan blijft ze kalm. Pas bij het plannen van de uitslag wordt gevraagd iemand mee te nemen. Haar man schuift zijn agenda leeg en gaat mee. Nog voordat ze in de wachtkamer zitten, komt het nieuws. “Je hebt een ernstige vorm van borstkanker.” 

Een jaar dat alles verandert 
De grond zakt onder haar voeten vandaan. Waarom? Hoe dan? Ze voelt zich toch gezond? Haar man schiet direct in de overlevingsstand. Luistert, schrijft mee, stelt vragen. De artsen zijn helder: een agressieve vorm van borstkanker. In eerste instantie volgt het plan voor directe chemotherapie. Vanaf het eerste gesprek zijn ze eerlijk. Reken op een jaar. 

Tussen angst en werkelijkheid 
Na overleg wordt gekozen voor een borstsparende operatie. Twee weken na de diagnose ligt Sejal al op de operatietafel. Eén dag in het ziekenhuis, diezelfde middag mag ze naar huis. Daarna volgen bestraling en chemotherapie. Eén dag vóór haar vijftigste verjaardag begint de chemo. 

Ze is bang geweest. Voor alles wat je hoort: haaruitval, misselijkheid, ziek zijn. De werkelijkheid blijkt anders. Zwaar, ja. Vermoeiend, ja. Maar niet het stereotype beeld. Sejal kiest voor de coldcap. Intens. Pijnlijk. Haar haar en wenkbrauwen vallen deels uit, maar niet volledig. Het is haar keuze. Mentaal en fysiek sterk zijn helpt, al maakt dat het niet eenvoudig. 

De wintermaanden zijn het zwaarst. “Je weet waar je naartoe werkt,” zegt Sejal, “maar je zit er middenin.” Ze herkent zichzelf niet meer in de spiegel. Geen kleur. Minder kracht. Nauwelijks energie. Ze werkt niet en verliest daarmee ook een deel van zichzelf. Haar wereld wordt klein. 

En toch blijft ze vooruitkijken. Ze boekt vakanties. Iets om naar uit te kijken. Het leven blijven vieren, juist dan. 

Meefietsen, midden in de behandeling 
Een week voor de Ride for the Roses krijgt Sejal haar eerste chemokuur. In overleg met haar oncoloog mag ze maximaal 25 kilometer fietsen. Dat ze, midden in haar behandeling, toch kan meedoen, voelt bijzonder. Het geeft kracht. Ze blijft bewegen. Pilates. Wandelen. Zwemmen. Alles om zo sterk mogelijk te blijven – fysiek én mentaal. 

Elke week gaat er iemand mee naar de chemo. Familie. Vrienden. Zelfs uit het buitenland. Het wordt een ritueel. Haar kinderen en moeder houdt ze daar bewust buiten. Ze wil hen beschermen tegen dat kwetsbare beeld. De afhankelijkheid, de machteloosheid, draagt ze liever zelf. 

Een van de geluksvogels 
Nu, is Sejal al 8 maanden in remissie. Ze voelt zich fit en gezond. Waar ze vorig jaar midden in de behandelingen zat, hoeft ze daar nu niet meer bij stil te staan. Ze weet hoe groot haar geluk is. “Ik ben één van de geluksvogels die de borstenbus is ingestapt.” 

Haar blik op het leven is veranderd. Vier het leven, zei ze altijd al. Maar nu echt. Twijfel je? Doe het. Stel niet uit. Leef per dag.  

Wat Sejal anderen graag wil meegeven?  
“Laat regelmatig een scan maken, ook als je nergens last van hebt. Ook zonder oproep. Ik had nergens last van en toch kreeg ik deze diagnose, juist daarom is testen zo belangrijk. Wees niet bang. Want het is beter om het te weten dan er te laat achterkomen.” 
 
Maak die afspraak. Laat een scan maken. Doe het voor jezelf. 

Waarom we blijven fietsen 
Sejal steunde de Ride for the Roses al voordat ze zelf ziek werd. Nu voelt het nog persoonlijker. Kankeronderzoek is onmisbaar. Daarom zet ze zich elk jaar in. Ze gaf een groot feest, cadeaus waren niet nodig. Donaties voor de Ride for the Roses wel. Al twee jaar op rij is ze de topfondsenwerver van het evenement. 

Evenementen zoals Ride for the Roses maken onderzoek mogelijk. Onderzoek dat levens redt. Door zichtbaar te zijn. Door samen in beweging te komen. Door verhalen te delen.