"Positiviteit is alles"

Bijna 17 jaar geleden, hoogzwanger van haar oudste kind, hoort Linda dat ze een melanoom op haar rug heeft die met spoed verwijderd moet worden. Dit geeft een onmogelijke keuze: wachten tot haar oudste zoon geboren is of hoogzwanger geopereerd worden? Nog voordat ze een keuze heeft kunnen maken, dient haar zoon zich aan. Ruim vijf weken te vroeg, maar sterk. Een week later wordt Linda zelf geopereerd.

Ze wil niet blijven in het ziekenhuis. Ze wil naar huis, naar haar kind. Dus legt ze de adviezen van de artsen om nog een nachtje te blijven naast zich neer en gaat direct weer naar haar zoon. Na de operatie volgt een periode van controles. Na vijf en een half jaar krijgt Linda opnieuw een melanoom, dit keer op haar voet. Het vertrouwen in haar lichaam krijgt een klap, maar opnieuw volgt herstel. Tot januari 2024.

Volg je instinct
Linda voelt een onderhuidse bobbel op haar onderrug. De huisarts denkt aan een vetbult, maar Linda’s gevoel zegt iets anders. In maart gaat ze terug en eist een doorverwijzing. Een dag later volgt een echo. Linda weet meteen genoeg. Na diverse scans en een biopt krijgt ze op 4 april 2024 de diagnose: uitgezaaide melanoomkanker, door haar hele lichaam. De bobbel bleek een tumor te zijn van 5 x 3,5 cm. groot. “Als ik niet was teruggegaan,” zegt ze, “dan was ik misschien wel te laat geweest.” Het besef is rauw. Zeker omdat ze verwachten dat het een foute cel is geweest die zestien jaar geleden achtergebleven moet zijn. Dat idee –is moeilijk te dragen. Tegelijkertijd weet ze: als het toen was uitgezaaid, had ze haar kind waarschijnlijk niet zien opgroeien.

De kracht van vooruitgang
Het behandelplan bestaat uit immunotherapie. Een behandeling die pas zo’n 15jaar bestaat. En die haar leven redt. Vier zware, dubbele behandelingen volgen. Haar lichaam krijgt het zwaar te verduren: haar reuk en smaak verdwijnen volledig, haar bijnieren stoppen ermee, lever raakt ontstoken en heeft regelmatig een jicht aanval in haar voet. Maar de behandeling slaat aan.

Vlak voor een vakantie met het gezin naar Vietnam krijgt Linda het verlossende telefoontje: de immunotherapie werkt. Opluchting. Dankbaarheid. Leven.

Na in totaal dertien behandelingen stoppen de artsen de therapie eerder dan gepland. De bijwerkingen zouden anders te groot worden. Nu volgt een nieuwe fase: elke drie maanden een scan. Wachten. Afwachten. Niets kunnen doen. “Die fase vind ik misschien wel het heftigst,” zegt Linda. “Maar positiviteit is alles. Ik ga dit winnen.” Net als haar vader van 76 die in 2021 exact dezelfde diagnose, uitgezaaide melanoom kanker, gekregen heeft. En na immunobehandeling nu ook nog steeds volop in het leven staat.

Leven, niet zeuren
Linda kiest bewust voor leven. Voor leuke dingen doen. Voor beweging. Voor volle agenda’s en lange wandelingen. Ze blijft werken, sporten, plannen maken. Ze doet zelfs samen met een vriendin een Hyrox – een fysieke uitdaging die ze nodig heeft om uit het “zwarte gat” te komen na haar diagnose. “Ik ben nog nooit zo fit geweest als nu,” zegt ze. “Blijf kijken naar wat je wél kunt.” Ze geniet van alles. Gewoon van de kleine dingen in het leven, maar ook van gekke, spontane beslissingen. Als het genoeg gesneeuwd heeft en mooi weer is spontaan haar agenda leegmaken om samen met één van haar zoons een week te gaan skiën, , gewoon omdat het kan. Omdat het leven te kort is om te wachten.

Samen op de fiets
Aan de start van de Ride for the Roses staat Linda niet alleen. Ze fietst met haar vriendinnen al jaren mee. De meeste kent ze al zo’n 25 jaar. Ze hebben samen het leven doorlopen: uitgaan, relaties, zwangerschappen, vakanties, kinderen. Ze vieren samen kerst, oud en nieuw, verjaardagen, eigenlijk alles wat er te vieren valt. Ze maken herinneringen. Dit jaar fietst ze 50 kilometer samen met haar vriendinnen, nichtje, zus en haar gezin en natuurlijk al haar Dutch Flower Group collega’s. Niet voor zichzelf, maar voor iedereen die vecht tegen die verschrikkelijke ziekte en natuurlijk ook voor de dierbaren om hun heen, want voor hen is het ook heel zwaar om dit mee te moeten maken. Dat beseft zij zich maar al te goed. Kanker heb je niet alleen. Dat ze zo’n dag met z’n allen samen zijn. “Dankbaarheid,” zegt Linda. “Dat is de emotie die steeds weer terugkomt.” Haar vriendinnen zijn er naast haar gezin en familie echt altijd. Met humor, met afleiding, met een luisterend oor en met een knuffel. Daar is Linda intens dankbaar voor.

En aan de finish? Daar is ruimte om te proosten! Op het leven! “Genieten van het leven en van alle lieve mensen om haar heen”.

Waarom we blijven fietsen
Voor Linda is Ride for the Roses onlosmakelijk verbonden met kankeronderzoek. Onderzoek dat levens redt – zoals het hare. Immunotherapie heeft haar toekomst gegeven. En zal dat ook blijven doen voor anderen.

Wat haar raakt, is de saamhorigheid. Iedereen samen, voor dat ene doel. Het moment waarop, vlak voor de start, The Rose klinkt. Even stilstaan. Even voelen. Even huilen. “Bijna iedereen heeft ermee te maken,” zegt ze. Degene met wie zij fietst hebben ook bijna allemaal al iemand van dichtbij verloren aan kanker en dat is heel heftig “En juist daarom is het zo belangrijk dat we blijven fietsen. Blijven wandelen. Blijven samenkomen. Voor iedereen.”