"We doen dit met z’n allen"

Een vriend krijgt de diagnose prostaatkanker en spoort zijn vrienden, waaronder Gerrit, aan om ook hun prostaat te laten checken. Gerrit neemt dit verzoek serieus en laat zijn waardes checken voor de zekerheid. Gerrit voelt zich gezond, fit, nergens last van. Hij zou het onderzoek waarschijnlijk hebben uitgesteld als zijn vriend niet zo stellig was geweest: doe het gewoon. Die ene meting verandert alles.

In november 2023 blijkt zijn PSA-waarde verhoogd. Wat volgt is een reeks onderzoeken: eerst bij de uroloog, daarna echo’s, een MRI en uiteindelijk biopten. In januari 2024 komt de diagnose: prostaatkanker, Gleason-score 8. Geen uitzaaiingen – maar wel agressief. “Bij prostaatkanker dacht ik altijd: dat valt wel mee,” zegt Gerrit. “Maar toen ik me erin ging verdiepen, besefte ik hoe serieus het is.”

Tussen vertrouwen en twijfel
Het eerste behandelvoorstel is bestraling, gevolgd door anderhalf jaar hormoontherapie. Dat voelt voor Gerrit als een enorme ingreep. Hij voelt zich immers niet ziek. Hormoontherapie zou hem volledig uit balans brengen. In het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis blijkt een operatie mogelijk. Dat plan past beter bij hem. Minder ingrijpend, helderder. Toch brengt ook dat twijfel met zich mee: klopt dit wel? Is dit de juiste keuze? In mei 2024 wordt Gerrit geopereerd.

Wat hem het meest verrast, is de periode na de operatie. Hij had gedacht na vier weken weer voor de klas te staan. In werkelijkheid is hij dan volledig incontinent. Moe. Uit balans. “Die eerste twee maanden heb ik het echt zwaar gehad,” zegt hij. “Dat had ik onderschat.” Langzaam komt het herstel. En op het moment dat hij weer op de racefiets stapt, voelt hij dat het beter gaat. Niet omdat fietsen een medicijn is, maar omdat het hem terugbrengt naar zichzelf.

De onverwachte nasleep
Drie maanden later lijkt de uitslag geruststellend. Zijn PSA is 0,06 – praktisch niets. Maar niet nul. Dat kleine verschil blijkt betekenisvol. Een jaar lang blijft de waarde stabiel, tot hij opnieuw stijgt. Eerst naar 0,1. Daarna naar 1,8. Daarom zit Gerrit nu midden in een traject van bestralingen.

Samen dragen
Gerrit doet dit niet alleen. Zijn vrouw Emmy en hun drie zoons zijn overal bij. Bij elke afspraak gaat iemand mee. Gesprekken worden opgenomen, zodat iedereen kan meeluisteren. Het proces wordt gedeeld. “Dit hele traject hebben we met elkaar gedaan,” zegt Gerrit. “Die steun heeft me erdoorheen geholpen.”

Ook binnen het gezin verandert er iets. Gerrit, van nature iemand die het liefst zegt er is niks aan de hand, wordt opener. Zachter. Communicatiever. Hij zoekt meer verbinding, staat meer stil bij wat het met anderen doet. “Je bent niet de enige die hier doorheen gaat,” zegt hij. “Dat heb ik echt geleerd.”

Emmy ziet het van dichtbij. Zij noemt zichzelf bedachtzaam, iemand die eerst denkt en weegt. In het begin lopen hun processen niet gelijk. Gerrit wil vooruit, oplossen, genezen. Emmy wil vertragen, voelen, iedereen meenemen. Door te praten, te delen en de kinderen actief te betrekken, vinden ze elkaar. De ziekte wordt iets wat ze samen dragen.

Milde verandering
Gerrit merkt dat hij is veranderd. Hij is milder geworden. Emotioneler. Minder bezig met zichzelf alleen. Ook zijn kijk op het leven is verschoven. De eindigheid is geen abstract begrip meer. En toch is hij er niet banger van geworden. “Het moment waarop het eindigt, dat weet niemand,” zegt hij. “Dat hoeft niet vandaag te zijn. En wanneer precies, dat maakt eigenlijk niet zo veel uit.”

Wat hij anderen wil meegeven die net de diagnose krijgen? Wees open. Deel het. En weet dat die eerste maanden zwaar kunnen zijn – maar ook dat het daarna beter wordt.

Waarom we blijven fietsen
Voor Gerrit is Ride for the Roses belangrijk omdat het laat zien wat onderzoek mogelijk maakt. Zijn bestralingen zijn nauwkeurig, gericht en met weinig bijwerkingen. Dat is geen toeval. Dat is vooruitgang.

Daarnaast gaat het om de mensen die nog niet geholpen zijn. Om onderzoek naar alternatieven, naar nieuwe behandelvormen, naar hoop – ook voor wie nu nog weinig opties heeft. En naar bevolkingsonderzoeken, want dat zou er wat hem betreft moeten komen voor prostaatkanker. Evenementen zoals Ride for the Roses brengen dat samen.

Niet alleen geld, maar ook betrokkenheid. Verbinding. Het besef dat je dit niet alleen hoeft te doen.